LAblog

De behoefte aan uitzicht is al een lange tijd een interessant thema voor een goede discussie. Het zorgt ervoor dat we de ruimte (de stad, het park, het natuurterein) ervaren als één geheel, zonder daarbij geconfronteerd te worden met de alledaagse problemen. Van boven ziet de stad er prachtig uit, maar de levendigheid (en daarmee de problemen) op het straatniveau worden daarmee onzichtbaar. Michel de Certeau spreekt van een ‘planner’s-eye view’: “Icarus can ignore the tricks of Daedalus in his shifting and endless labyrinths [de morfologie van de stad]. His altitude transforms him into a voyeur. It places him at a distance” (1985: 123).

Het is tevens ook een kritiek op geografen en planologen (daarbuiten kan ik niet spreken) en een pleidooi om de stad ook vanuit verschillende punten te bekijken: zowel vanaf boven (het vereenvoudig de chaos is nu eenmaal het werk van een geograaf en chaos voorkomen het werk van een planoloog) als vanaf onder (straatniveau).

Ten slotte nog een interessant citaat van Bruno Latour en fotograaf Emilie Hermant:
“At first, it appeared simpel: to gain an overview of Paris, one needs to find a suitable viewpoint. But where from? The top of the Montparnasse tower? No – the crowds there would distract. The top of Montmartre (where one would have the advantage of not seeing the Basilica Sacré Coeur)? Perhaps, but the view would be too oblique there. Maybe a satellite photograph? But then only one plan would be obtained…. The balcony of the office of the Mayor of Paris, in the Hotel de Ville? An empty and cold place, surrounded by ugly fountains: one would see nothing of the vitality of the metropolis. So, is it implossible to comprehend the city? Not if we keep moving! Let us circulate, and then, suddenly, Paris will become gradually visible” (uit: Latour & Herman, 2001: Paris, ville invisible).