Entrance Museum of Everything

Charmant en liefdevol zijn niet de woorden die bij me opkomen als ik aan musea denk, maar dit zijn de woorden die Londens nieuwste museum omschrijven – Museum of Everything - in de chique Primrose Hill. Het museum is een kunstmuseum voor ‘outsiders’, voor kunstenaars die buiten het systeem hun kunst maakten, of in de woorden van de initiatiefnemer James Brett, “For these artists there are no studios, no press junkets, no art fairs, no magazine spreads. Instead there are treasure troves of untrained work, discovered under rocks, in basements and attics, its creators often unaware their art would ever see the light of day.” En ondanks het feit dat de persoonlijke situatie van veel van de makers erbarmelijk was, heeft het museum ook iets vrolijks en humoristisch. Maar een museum voor ‘outsider art’ is op zich een contradictie en het feit dat het open ging tijdens de laatste Frieze Art Fair was ongetwijfeld bedoeld als een provocatie.

Het museum bestaat uit kleine celachtige ruimtes, smalle, soms doodlopende gangen en lage doorgangen. Zoals de Financial Times het omschrijft, ‘It’s this sense of the otherworldly that the museum is particularly good at evoking. Housed in a dilapidated former dairy near Primrose Hill, its labyrinthine interior has been left unrefurbished – all exposed breeze blocks, rusting pipework, crumbling plasterboard – to create an atmosphere of rawness and mystery, but also the feeling of something slightly dysfunctional.’

Bijzonder aan het museum, behalve de huisvesting en de kunst die zo perfect op elkaar zijn afgestemd en de ruwe en intense impact die de kunst op de kijker maakt, zijn de tekstborden over de kunstenaars en de kunstwerken. Niet de gewone museumteksten, maar teksten van beroemde ‘insiders’, kunstenaars, musici en curatoren, die vaak bijna kunstwerken op zich zijn. In de woorden van Kunstbeeld, ‘Het is moeilijk dit liefdevolle samengestelde Museum of Everything te verlaten, alsof ook de uitgang naar ‘NOTHING’ leidt.’