Van Lieshout in de Rotterdamse Onderzeebootloods, foto: studiohanswilschut via www.boijmans.nl

Waarom is het een briljant idee dat Atelier Van Lieshout is uitgenodigd door Museum Boijmans Van Beuningen om deze zomer een tentoonstelling te maken in een voormalige onderzeebootloods in de Rotterdamse haven?

• Omdat het de eerste keer is dat we in Nederland zo’n omvangrijk en coherent totaaloverzicht voorgeschoteld krijgen van (nog maar een deel van) de enorme output van AVL;
• Omdat de medische instrumenten, bio-installaties, reuzenorganen, skeletten, en nog veel meer, spectaculair zijn gecombineerd in thematische totaalopstellingen die je je in een gigantisch, verlaten laboratorium doen wanen;
• Omdat het bijna lijkt alsof de natuurlijke lichtval in deze loods speciaal zo is afgesteld voor deze tentoonstelling;
• Omdat niet de steriele white cube-musea maar juist deze ruwe, kolossale fabrieksomgeving de beste setting is (en sterk lijkt op het atelier van Van Lieshout zelf) voor de ideeën en output van AVL;
• Omdat het chirurgengroen van de achterste loodsmuren het allerbeste contrast vormt voor de bloedrode anus van de Rectumbar;
• Omdat een tentoonstelling als deze een van de weinige lichtpuntjes is in de zo stille museumzomers van Nederland;
• Omdat een Rotterdammer als Joep van Lieshout een plek als deze in zijn eigen stad meer dan verdient.
• Omdat elke samenwerking tussen een havenbedrijf en een museum van harte moet worden aangemoedigd en een tentoonstelling een prachtig instrument is om de Rotterdamse haven weer op de mentale kaart van de stad te plaatsen;
• Omdat de tentoonstelling voor musea een inspirerende wake-up call vormt, om in de in groten getale vrijkomende (industriële) erfgoedpanden bijzondere tentoonstellingen te gaan organiseren.

Infernopolis is een adembenemende tentoonstelling die veel meer aandacht verdient dan ze nu krijgt. Het is ook een initiatief dat om een veel betere marketing vraagt. Infernopolis is een zomerhit zonder publiek.

Foto: Johan Idema

De opening van Marqt, maart 2010 (foto van www.thebank.nl). The Bank is een van de 16 locaties die 27 juni opengesteld worden voor publiek.

Komende zondag 27 juni is de Dag van de Architectuur, die in het teken staat van hergebruik. ARCAM organiseert tussen 10:00 en 17:00 uur rondleidingen in maar liefst 16 oude gebouwen  in Amsterdam. In al deze gebouwen is of wordt binnenkort nieuw leven geblazen. Enkele te bezichtigen gebouwen zijn:

• The Bank op het Rembrandtsplein waarin o.a. de nieuwe vestiging van Marqt is gevestigd.
• De Hallen, de oude tramremise in Oud-West, waar volgens oude plannen een cultuur- en uitgaanscentrum met een poppodium en een filmzaal zou komen. Vanwege een conflict tussen de beoogde ontwikkelaar en het stadsdeel zijn de plannen van de baan. Wat er nu gaat gebeuren is vooralsnog onbekend.
• Het voormalig Burgerziekenhuis (ook voormalig stadsdeelkantoor) aan de Linnaeusstraat in Oost. In dit  gebouw wordt momenteel het nieuwe Eden Parc Hotel Amsterdam gerealiseerd, een viersterrenhotel met 120 kamers, een grand café met terras en vergaderfaciliteiten.

Voor meer info over deze en 13 andere nieuwe ideeën voor oude gebouwen, klik hier

AEG-Turbinenfabrik (stoha @ flickr.com)

In de AEG Turbinehal is na 100 jaar nog steeds geen plek voor yuppies, ravers en curatoren

Als adviesbureau op het gebied van kunst, cultuur en vrije tijd, zijn we gewend om over industrieel erfgoed na te denken in termen van recreatief hergebruik. Voorbeelden hiervan zijn opdrachten die we deden voor de Westergasfabriek in Amsterdam, deze gevangenis in Rotterdam-Noord en de Spoorzone in Tilburg.

Zojuist las ik een artikel in de New York Times over het 100-jarige bestaan van de AEG Turbinehal in Berlijn. Dit industrieel-architectonisch hoogstaandje, ontworpen door Peter Behrens, heeft tot op de dag van vandaag de hiervoor benoemde herontwikkelingstrend weerstaan. Dit keer dus geen dure lofts voor yuppen, geen clubs voor ravers en geen ateliers of musea voor kunstenaars, maar gewoon ‘business as usual’.

Lees hier het artikel uit de New York Times. Voor meer afbeeldingen van de AEG Turbinehal, klik hier.

bron: thehighline.org

In de jaren dertig van de vorige eeuw werd een verhoogde spoorlijn gebouwd voor vrachttreinen aan de westkant van Manhattan. Met dit spoor werden de vele pakhuizen, in wat nu als het Meatpacking District en Chelsea bekend staat, met de rest van Amerika verbonden. In 1980 werd de laatste vracht – bevroren kalkoenen – afgeleverd, waarna het spoor in onbruik en verval raakte.

Twintig jaar later, toen bekend werd dat men van plan was om het spoor te slopen, kwamen twee jonge New Yorkers, Robert Hammond en Joshua David, in actie om – wat nu bekend staat als de High Line – te redden. Wat leek op een gevecht tussen David en Goliath (de toenmalige burgemeester van New York, Rudy Giuliani, de projectontwikkelaars en de eigenaren van het spoor) werd uiteindelijk door David gewonnen. Met doorzettingsvermogen, een slimme aanpak, goed procesmanagement, een dosis geluk en de steun van een aantal zeer invloedrijke personen, ging in 2009 het eerste deel van de High Line open.

High Line opgang Gansevoort Street

The High Line, een urban park, begint aan de Lower Westside bij Gansevoort Street en eindigt bij 14th Street. In de loop van 2010 zal deel twee open gaan, eindigend bij 30th Street. Over het derde deel, dat tot aan 34th Street loopt, wordt nog onderhandeld met de eigenaren. De stad New York heeft zeer recentelijk bekend gemaakt dat zij van plan is het laatste deel aan te kopen.

De High Line is ontworpen door James Corner Field Operations samen met Diller Scofidio + Renfro, met als uitgangspunt ‘to echo the wild, self-seeded landscape that grew up on the structure when the trains stopped running’. De High Line is als zodanig de tegenpool van Central Park. Central Park werd gebouwd om natuur, ‘het platteland’ naar de stad te brengen; een plek waar men even aan de stad kon ontsnappen. De High Line daarentegen is een echt stadspark met meer bouwmateriaal dan groen, van waaruit de stad altijd aanwezig en zichtbaar is.

Dat het idee en het ontwerp een succes zijn, is deels af te lezen aan het aantal bezoekers: sinds de opening in juni 2009 hebben meer dan 1 miljoen mensen de High Line bezocht. Op mooie weekenden staat men rustig in de rij en wordt het door circa 20.000 per dag personen bezocht. De High Line wordt dagelijks intens gebruikt van 07.00 – 22.00 uur, als plek om te feesten, om te wandelen, om te zonnen, om tot rust te komen of om te flaneren.

The High Line 's avonds

Zelden is de transformatie van industrieel erfgoed, dat in onbruik was geraakt en net op tijd is gered van de slopershamer, zo snel en zo succesvol gerealiseerd. De uiteindelijke investering van $150 miljoen in de eerste twee delen zullen naar verwachting snel door de stad worden terugverdiend en de High Line zal een duidelijk positief rimpeleffect hebben langs haar hele lengte aan de Westside van Manhattan. Een project van twee jonge visionairs en betrokken New Yorkers met lef, waar nog lang over geschreven en gesproken zal worden.

The High Line en het nieuwe Standard Hotel

OFFF 2008

LX Factory: wat ooit een oud industrieel complex was in Lissabon, is nu een relatief nieuw creatief centrum waar culturele evenementen en festivals plaatsvinden, zoals het World Music Festival en OFFF International Festival for the Post-Digital Culture. Het complex heeft een ruwe en ongepolijste sfeer en wordt doorkliefd door een zeer hoog autoviaduct. Naast de culturele en design evenementen zijn hier circa 60 bedrijven gevestigd uit de design-, kunst- en filmwerelden, een aantal hippe bars en een restaurant – Cantina – waar Portugees slow food wordt geserveerd en waar het hele interieur bestaat uit meubels die gevonden zijn in het oude industriële complex. LX Factory is (nog niet) mainstream geworden, nog niet prooi gevallen aan gentrification en op internet is er vooralsnog weinig over te vinden; wellicht een bezoek waard als je de komende tijd in Lissabon bent.

Photo Jordan Cox/Flickr

LAgroup's hardhattour

Afgelopen maand bezochten we met LAgroup Hamburg. Mijn persoonlijke hoogtepunt van de trip was een hardhattour door de Elbphilharmonie, een hypermodern concertgebouw van Herzog & De Meuron dat bovenop een oude havenloods wordt gebouwd. De Elbphilharmonie ligt middenin HafenCity, een gebied dat onderdeel uitmaakte van de haven van Hamburg en dat nu een high-end woon-, werk- en uitgaansgebied in ontwikkeling is. Naast concertzalen zal de Elbphilharmonie ook onderdak bieden aan een hotel, appartementen, een conferentiecentrum en uitgaansgelegenheden. En alsof het allemaal niets kost, liet men 500 meter verderop ook nog dit info-paviljoentje bouwen.

De Elbphilharmonie in 2012, bron: Die Welt

Tijdens een gesprek met Johannes Everke, directeur van Hamburg Marketing, werd ons duidelijk waar deze stad-in-ontwikkeling de komende jaren op zal inzetten: muziek. In dit opzicht zal de Elbphiharmonie hèt internationale uithangbord worden, en dit alles voor slechts €540 miljoen euro (althans, volgens de laatste voorspelling die wij te horen kregen). Want net als enkele grote bouwprojecten in Nederland kent ook dit project een gigantische budgetoverschrijding en zijn er koppen gerold. Beoordeel zelf: is €540 miljoen veel om je stad op de internationale kaart te zetten? Wij zullen dit project, dat naar verwachting in 2012 is afgerond, de komende tijd in ieder geval op de voet blijven volgen.

De toekomstige grote concertzaal van de Elbphilharmonie, bron: Die Welt