LAgroup on tour

Afgelopen maandag 16 augustus hadden we met LAgroup een cultureel dagje uit in en rondom Amsterdam. Het programma: Rijksmuseum, Fort bij Vijfhuizen, Kasteel Keukenhof en strandpaviljoen Bries.

Rijksmuseum

LAgroup on hardhattour bij het Rijks

’s Ochtends begon de dag met een hardhattour in het Rijksmuseum. Hier is de grootschalige en veelbesproken renovatie van vooralsnog € 366 miljoen en een verwachte oplevering in 2013 in volle gang. Het thema van de renovatie is Verder met Cuypers. De bedoeling is om het gebouw zoveel mogelijk te herstellen naar het oorspronkelijk ontwerp van architect Pierre Cuypers uit 1885. Dit betekent dat het Rijksmuseum weer een overzichtelijke indeling krijgt en dat – zoals we al konden zien maar helaas niet mochten fotograferen – decoraties in bijvoorbeeld de Eregalerij,  de Nachtwachtzaal en de trappenhuizen zoveel mogelijk in hun oorspronkelijke staat worden teruggebracht.

De huidige architecten Cruz y Ortiz hebben nogal wat concessies moeten doen aan hun ontwerp voor de renovatie, zoals te zien was in deze documentaire. Hun grootste inbreng zullen naar verwachting de heldere en transparante binnenhoven worden en het nieuwe Paviljoen voor Aziatische Kunst.

Vanaf 2013: het vernieuwde binnenhof en het nieuwe Paviljoen voor Aziatische Kunst - beelden van Cruz y Ortiz via www.rijksmuseum.nl

Kunstfort bij Vijfhuizen

foto via www.kunstfort.nl

De middag begon voor ons met een bezoek aan het Fort bij Vijfhuizen. Het fort is onderdeel van de Stelling van Amsterdam en is sinds 2005 een centrum voor actuele kunst. De benodigde € 3,2 miljoen voor de renovatie is voor 50% gefinancierd door de provincie Noord-Holland en voor 50% door de stichting zelf. De eigen inkomsten zijn afkomstig van de ontwikkeling en verkoop van een aantal huizen op het naastgelegen terrein. Naast de exporuimte heeft het fort een restaurant, atelierruimten en een kleine, permanente cultuurhistorische presentatie.

Kasteel Keukenhof

foto via dickwalraven.web-log.nl

Het hoogtepunt van onze trip was het bezoek aan Kasteel Keukenhof. Voor dit 17e-eeuwse landgoed is een masterplan ontwikkeld aan de hand waarvan het in 2012 weer volledig tot leven moet zijn gebracht. Het idee is om de oude functie van de buitenplaats, een retraite waar stedelingen tot rust en inspiratie konden komen, in ere te herstellen. Ook nu al vinden er allerlei exposities en evenementen plaats. Zo kregen wij een rondleiding van Gijs Stork, curator van de expositie vanbijdeburen (t/m 3 oktober 2010 en reserveren via de website). De expositie toont in en rond het kasteel kunstwerken uit de privécollecties van de Belgische verzamelaars Lieven Declerck en Marc Vanmoerkerke. De kunst die getoond wordt is bijzonder en van zeer hoog niveau. Er is o.a. werk te zien van Joseph Beuys, Thomas Hirschhorn en Bill Viola.

Petit Jean, Thomas Lerooy - foto via Stephen Hodes

Bries
We sloten onze dag af met een etentje bij strandpaviljoen Bries in Noordwijk aan Zee. Hier liet eigenaar Martijn van den Berg ons zien waarom Bries verkozen is tot strandpaviljoen van het jaar. Ook vertelde hij over het transparante en gemakkelijk te demonteren gebouwconcept, ontworpen door Bart Akkerhuis (voormalig medewerker van Renzo Piano). Het laatste beeld van onze dag zag er min of meer zo uit:

foto via www.briesnoordwijk.nl

De multi mill van NL Architects - www.nlarchitects.nl

Hetere zomers, nieuwe stadsgebieden, festivalisering: kortom, genoeg redenen om te zoeken naar mogelijkheden om de podiumkunsten meer een plek te geven in de stad. De Haven van Amsterdam (!) schreef voor de westelijke houthavens een prijsvraag uit voor een multifunctioneel openluchtpodium dat de aantrekkelijkheid van het gebied kan vergroten. NL Architects won met dit voorstel voor de multi mill:

Het gebouwconcept van de mulit mill van NL Architects - www.nlarchitects.nl

De kracht van deze inzending is dat we het ineens voor ons zien: een goede voorstelling, mooi uitzicht, een nieuwe plek om te ontdekken, een lekkere picknick, enzovoort. Complimenten dus voor NL Architects! Een ontwerp en beeld als deze kunnen, vooral bij de politiek, dingen in gang zetten.

Goede adviseurs weten dat er nog veel meer bij komt kijken. Of sterker, dat andere ingrediënten voor het uiteindelijke succes belangrijker zijn. Dit inventieve en tot de verbeelding sprekende voorstel vergt een krachtige programmering, slimme marketing en initiatiefnemers met een track record. De werkelijke uitdaging ligt dus bij software. Kortom, een ontwerpprijsvraag is een goede eerste stap, maar nu de volgende prijsvraag: wie bedenkt de beste programmering, de meest gewiekste marketing en de aantrekkelijkste exploitatie? Want alleen een goede exploitant kan van dit podium een duurzaam succes maken.

Voor meer foto’s en informatie over de multi mill, zie de website van NL Architects en deze blogpost van designboom.

De tijdelijke container stad van Puma - foto van prefabcosm.com

Een aanzet tot een visie op tijdelijkheid in stedelijke gebiedsontwikkeling

Op LAblog is al een aantal keren geschreven over tijdelijke leisure & arts initiatieven binnen stedelijke gebiedsontwikkeling. Wat is het nut van deze tijdelijkheid? Welke rol kunnen tijdelijke functies spelen in het (her)ontwikkelen van gebieden? In deze post kijk ik naar effecten van tijdelijkheid, waarbij ik teruggrijp naar eerdere posts of nieuwe voorbeelden laat zien.

Afbakening tijdelijkheid
Deze blogpost gaat over stedelijke ontwikkelingsinstrumenten die zich richten op een periode van 0 tot 5 jaar, en die niet het optuigen van een nieuw gebouw (zoals wettelijk gedefinieerd) impliceren. Denk hierbij aan tijdelijke invulling van leegstaande panden, het tijdelijk toevoegen van volume aan bestaande bebouwing of het tijdelijk aanpassen of verruimen van bestaande (permanente) functies.

Effecten van tijdelijkheid
Al deze instrumenten hebben op ieder een eigen wijze effect op de ontwikkeling van een gebied. Hieronder een aantal mogelijke en duidelijk waarneembare effecten.

1. Tijdelijke functies maken experiment en organische ontwikkeling mogelijk
Tijdelijke functies kunnen makkelijker ingepast worden binnen bestaande regelgeving, waardoor een flexibele (her)ontwikkeling van een gebied mogelijk wordt. Het gaat vaak om bouwkundig eenvoudige en dus goedkope interventies, waardoor het mogelijk is om bijvoorbeeld aan jonge ondernemers goedkope huisvesting aan te bieden. Dit maakt experiment in gebiedsontwikkeling mogelijk en hierdoor kan een gebied zich organischer ontwikkelen. Niet top down, bepaald door het bestemmingsplan, maar bottom up inhakend op bestaande behoeftes van lokale ondernemers, bewoners en bezoekers. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de pop-up galleries in New York

2. Herprofilering en het tegengaan van verval
Tijdelijke functies kunnen ingezet worden om verval van binnenstedelijke gebieden te vertragen. In afwachting van financiering van nieuwe stedenbouwkundige plannen kunnen ontwikkelaars daardoor al in een vroegtijdig stadium een gebied een profiel geven en daarmee als het ware ‘voorontwikkelen’. Leegstaande panden of braakliggende terreinen krijgen daarmee een nieuwe functie, worden onderhouden en door de activiteit vindt sociale controle plaats. Een goed voorbeeld hiervan is het voor een periode van 5 jaar ontwikkelde Schieblock in Rotterdam; een leegstaand kantoor dat al jaren anti-kraak wordt bewoond en waarin nu tijdelijke functies op het gebied van kunst, cultuur, design en architectuur worden gehuisvest. Het volgende filmpje van RTV Rijnmond gaat over Schieblock.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

3. Reactivering door diversiteit
Het experiment levert vaak een toevoeging van variatie aan de bestaande functiemix op. Hierdoor neemt de diversiteit en dynamiek van een gebied toe en wordt een stedelijk gebied aantrekkelijker voor nieuwe doelgroepen. Deze bezoekers hebben veelal een diverse achtergrond, wat het creatieve klimaat ten goede komt. Door het, eveneens tijdelijk, faciliteren van ontmoetingen tussen deze verschillende bevolkingsgroepen worden deze wijken vaak culturele en creatieve hotspots in de stad. Een goed voorbeeld van het toevoegen van diversiteit en dynamiek aan een zich ontwikkelend stedelijk gebied is Area51 in Strijp-S in Eindhoven. Dit tijdelijk in een van de oude Philipsloodsen gevestigde skatepark vertegenwoordigt een stedelijke jongerencultuur en voegt een grote mate van levendigheid en diversiteit toe aan het gebied. Het is de bedoeling dat Area51 uiteindelijk een permanente vestiging krijgt in Strijp-S.

screenshot van area51skatepark.nl

4. Niet alleen interessant voor steden maar ook voor organisaties
Veel bekende voorbeelden van tijdelijkheid worden niet geïnitieerd door stedelijke ontwikkelaars, maar door bedrijven of culturele instellingen. Voor dergelijke organisaties vormt een tijdelijke structuur een manier om publiciteit te genereren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de Container Cities van Puma en Freitag, het jaarlijkse Serpentine Paviljoen in Londen of het Glazenhuis van 3FM. Gemeentes en gebiedsontwikkelaars zouden vaker met dit soort organisaties kunnen samenwerken  om synergie te creëren tussen de publicitaire belangen van bedrijven en de profilering van gebieden.

5. Meervoudig ruimtegebruik en seizoensverlenging
Een combinatie van permanente met tijdelijke functies kan een nieuwe dynamiek creëren en meervoudig ruimtegebruik mogelijk maken. Het voorbeeld van het Badeschiff in Berlijn laat zien hoe een min of meer tijdelijke voorziening een permanent karakter krijgt doordat het op verschillende manieren gebruikt wordt: in de zomer functioneert het als openlucht zwembad en in de winter als overdekt wellnesscentre. Een mooi staaltje seizoensverlenging (zie hier voor een filmpje over Badeschiff).

foto van jerome.bailly @ flickr.com

Deze inventarisatie vormt een aanzet tot een visie op tijdelijkheid in stedelijke gebiedsontwikkeling. Ik nodig de lezer uit om te reageren en een discussie hierover te starten.

Van Lieshout in de Rotterdamse Onderzeebootloods, foto: studiohanswilschut via www.boijmans.nl

Waarom is het een briljant idee dat Atelier Van Lieshout is uitgenodigd door Museum Boijmans Van Beuningen om deze zomer een tentoonstelling te maken in een voormalige onderzeebootloods in de Rotterdamse haven?

• Omdat het de eerste keer is dat we in Nederland zo’n omvangrijk en coherent totaaloverzicht voorgeschoteld krijgen van (nog maar een deel van) de enorme output van AVL;
• Omdat de medische instrumenten, bio-installaties, reuzenorganen, skeletten, en nog veel meer, spectaculair zijn gecombineerd in thematische totaalopstellingen die je je in een gigantisch, verlaten laboratorium doen wanen;
• Omdat het bijna lijkt alsof de natuurlijke lichtval in deze loods speciaal zo is afgesteld voor deze tentoonstelling;
• Omdat niet de steriele white cube-musea maar juist deze ruwe, kolossale fabrieksomgeving de beste setting is (en sterk lijkt op het atelier van Van Lieshout zelf) voor de ideeën en output van AVL;
• Omdat het chirurgengroen van de achterste loodsmuren het allerbeste contrast vormt voor de bloedrode anus van de Rectumbar;
• Omdat een tentoonstelling als deze een van de weinige lichtpuntjes is in de zo stille museumzomers van Nederland;
• Omdat een Rotterdammer als Joep van Lieshout een plek als deze in zijn eigen stad meer dan verdient.
• Omdat elke samenwerking tussen een havenbedrijf en een museum van harte moet worden aangemoedigd en een tentoonstelling een prachtig instrument is om de Rotterdamse haven weer op de mentale kaart van de stad te plaatsen;
• Omdat de tentoonstelling voor musea een inspirerende wake-up call vormt, om in de in groten getale vrijkomende (industriële) erfgoedpanden bijzondere tentoonstellingen te gaan organiseren.

Infernopolis is een adembenemende tentoonstelling die veel meer aandacht verdient dan ze nu krijgt. Het is ook een initiatief dat om een veel betere marketing vraagt. Infernopolis is een zomerhit zonder publiek.

Foto: Johan Idema

Foto: glamismac @ flickr.com

MAXXI, het eerste nationale museum voor hedendaagse kunst van Italië, opende twee weken geleden in Rome. Het opvallende gebouw ligt middenin de wijk Flaminio en katapulteerde de oude stad in één keer de 21e eeuw in.

Het museum is ontworpen door Zaha Hadid. In haar veelbesproken ontwerp herkennen we een aantal elementen uit ons eigen onderzoek naar, en pleidooi voor architectonische vernieuwing bij musea. Zoals eerder vermeld leidt ons onderzoek tot het boek Beyond the black box and white cube, dat LAgroup deze herfst zal uitgeven.

Een aantal voor ons aansprekende elementen van het ontwerp van MAXXI wil ik hier kort uitlichten: 1. Onderdeel van de stad: het gebouw is dusdanig vormgegeven dat het verwoven is met, en daardoor onderdeel uitmaakt van de stedelijke context.

Foto: architectenweb.nl

2. Open en transparant: het openbare karakter van het gebouw wordt verder versterkt door de publieke verblijfsruimte voor de entree en de transparante gevel die uitnodigt om naar binnen te gaan.

Foto: glamismac @ Flickr.com

3. Vernieuwende exporuimte: Binnen blijkt het museum geen traditionele, afgesloten expositieruimten – zgn. white cubes – te hebben. Nee, het is één vloeiende en verrassende wandelroute die bezoekers langs wanden leidt die tegelijkertijd dragers van kunst, projectieschermen en kunstwerken op zich kunnen zijn.

Foto: Corscri Daje Tutti! @ flickr.com

In hetzelfde weekend van de opening van het MAXXI, werd ook de nieuwe vleugel gepresenteerd van MACRO. Dit stedelijk museum voor hedendaagse kunst wordt deze herfst officieel heropend.

Ondanks kritiek op het ontwerp van Hadid (het gebouw is zo opvallend dat het de aandacht voor de kunst zelf zou wegtrekken) staat Rome met het nieuwe MAXXI en het vernieuwde MACRO weer volop in de schijnwerpers van de internationale hedendaagse kunst. Wanneer volgt Amsterdam?

>>
>>> MAXXI in cijfers >>>

• Het gebouw huisvest 2 musea: MAXXI Art en MAXXI Architecture - bron: maxxi.beniculturali.it
• De realisatie van het museum kostte ruim €165 miljoen - bron: Telegraph.co.uk
• De oplevering van het museum is 4 jaar vertraagd - bron: Architectenweb.nl
• Het jaarlijkse budget is €10-12 miljoen, waarvan €4-5 miljoen wordt betaald door het Ministerie van Cultuur - bron: FT.com
• Het verwachte jaarlijkse bezoekaantal ligt tussen 250.000 en 500.000. Dit is vrij bescheiden vergeleken met bijvoorbeeld de 5 miljoen die Tate Modern in het eerste jaar trok, maar begrijpelijk gezien de moordende culturele concurrentie in Rome - bron FT.com
• Het begin is in ieder geval succesvol: na drie dagen stond de bezoekteller op 25.000 - bron: Artinfo.com

De essentie van de Verbeke Foundation wordt verwoord in dit kunstwerk (foto: Gerrit_De_Clercq @ flickr.com)

Vorige maand bezocht ik met een aantal collega’s de Verbeke Foundation. Deze grote private kunstsite ligt op een bijzondere locatie: een industrieterrein net buiten Antwerpen aan de snelweg E34. Bij de realisatie van de Verbeke Foundation is geen adviseur van pas gekomen, heeft geen architect een gebouw ontworpen en is er door geen enkele instantie subsidie verstrekt.

Deze bijzondere plek is ontstaan door de passie en gedrevenheid van Geert en Carla Verbeke-Lens. Geert Verbeke was lange tijd eigenaar van een transportbedrijf (met onder andere de locatie aan de snelweg waar nu de Verbeke Foundation staat) en daarnaast een enthousiaste kunstverzamelaar. Een aantal jaar geleden verkocht hij zijn transportbedrijf en ontwikkelde hij zijn hobby tot een fulltime activiteit.

Het resultaat – geopend in juni 2007 – is een interessante kunstsite op meer dan 20.000 m² meter overdekte ruimtes op een terrein van 12 ha. De oorspronkelijke functies van industriële loodsen, kassen, serres en een grote kippenstal hebben ruimte gemaakt voor kunst. De kippenstal herbergt de privécollectie van de initiatiefnemers bestaande uit collages en assemblages (vanaf de jaren twintig in de vorige eeuw tot hedendaags werk). In de andere hallen, loodsen en op het buitenterrein zijn naast de permanente collectie met installaties ook jaarlijks twee grote tentoonstellingen met hedendaagse kunst te zien (vanaf eind mei opent de tentoonstelling ‘Green Summer’).

(Kunst)werk in wording (foto: Bart van de Laak)

De Verbeke Foundation toont kunst binnen én buiten. Kunstwerken die af zijn en kunstwerken die ter plekke worden ontwikkeld. Kunst om naar te kijken, kunst om aan te raken en kunst om in/op te overnachten. De opzet van het museum is grootschalig. De kunstwerken hebben de ruimte om te kunnen werken. Je kunt als bezoeker afstand nemen én dichtbij komen, je kunt je eigen plek en perspectief kiezen. Misschien was dat de reden dat er tijdens ons bezoek zoveel gezinnen met kinderen rondliepen. Ze kunnen de kunst van dichtbij zien, rennen zonder dat het iemand stoort, buiten in de tuin hun vliegtuigjes laten opstijgen of zich op de grote kunstzinnige schommel vermaken. Ruimte genoeg. Dat geldt trouwens ook voor de WC’s.

(foto: iMalfet @ flickr.com)

Het thema ‘vergankelijkheid’ is een van de onderwerpen die Geert Verbeke bijzonder fascineren. Dat komt deels terug in zijn collectie, maar ook in de kwetsbare en niet beschermde manier van tentoonstellen. Klimaatcontrole is in deze grootschalige opzet toch onbetaalbaar.

Een van de weinige geconserveerde kunstwerken (foto: Birte Querl)

De keuze voor zo’n aanpak en inrichting van een kunstsite heeft invloed op de sfeer die er heerst. En juist die sfeer vond ik zo fascinerend: het ‘onaffe’, ongepolijste, de ruwe materialen (een keer zand onder de voeten, dan weer beton, houten planken of gewoon gras) en de ruime opstelling. Kortom: een bijzondere plek buiten de stad om kunst een keer anders te beleven. Come and  see!

Overnachten bij Verbeke? Click op de afbeelding

Op verschillende plekken in Amsterdam, waaronder het Vondelpark en het Westerpark, zijn zogenaamde Vindhekken geplaatst. Voorbijgangers kunnen hier een verloren voorwerp zoeken of een gevonden voorwerp toevoegen. Doordat er voortdurend handschoenen, sleutels, knuffels en andere items worden opgehangen, en ook weer worden weggehaald, zijn het een soort interactieve kunstwerken. Veel voorbijgangers staan even stil bij de Vindhekken en foto’s van de Findfences zijn inmiddels ook op Flickr gesignaleerd.

Dit concept van kunstenares Annemarieke Weber wekt sinds 2009 bij veel mensen positieve reacties op zoals respect, eerlijkheid en vertrouwen. Persoonlijk vind ik het een charmant initiatief. Als je voorbij fietst tovert een Vindhek altijd even een glimlach op je gezicht. Verder is een Vindhek een mooie afspiegeling van de periode van het jaar. In de winter is het hek ingepakt met wollen sjaals, handschoenen en mutsen, rond Valentijn wordt het Vindhek gesierd met liefdesverklaringen en in de zomer voeren de zonnebrillen de boventoon.

Sommige Vindhekken hebben ook een bankje waardoor het een leuke ontmoetingsplek is in de openbare ruimte. En voor degenen die de laatste tijd nog iets zijn kwijtgeraakt is er de online Photo Blog waarop foto’s staan van de verloren voorwerpen. Kortom, het Vindhek-concept wordt door mij absoluut omarmd. Het ontwerp daarentegen is wat mij betreft wel erg hufterproof en had meer esthetisch verantwoord kunnen zijn. Het doet nu eerder afbreuk aan de omgeving dan dat het de stad mooier maakt. Ik wil daarom iedereen uitnodigen om zoveel mogelijk gevonden voorwerpen in de Vindhekken te hangen zodat het ijzerwerk wordt ingepakt met mooie gebaren.

In het kader van het LAgroup-onderzoek ‘Beyond the black box and white cube’, bestudeerden we het Tenerife Espacio de las Artes (2008), een instituut met onder andere een museum en een openbare bibliotheek van de Zwitserse architecten Herzog & de Meuron. Voor het onderzoek baseren we ons op musea en podia, die op programmatisch en architectonisch vlak interessante vernieuwingen voorstellen en die een voorbeeld zijn voor toekomstige gebouwen. Zo kijken we onder andere naar de architectonische uitwerking van de relatie van het instituut met de openbare ruimte, naar de diversificatie in het programma en de mate van transparantie van de architectuur.

In het Tenerife Espacio de las Artes komen een aantal interessante ideeën samen in een ontwerp. De combinatie van functies in het TEA, zoals onder andere een openbare bibliotheek, een museum voor hedendaagse kunst, een centrum voor fotografie, filmzalen en horeca, maakt het gebouw interessant voor een gevarieerd publiek en daarnaast maakt het samenwerkingsverbanden mogelijk tussen de verschillende (artistieke) disciplines. De activiteit binnen het gebouw wordt nog verhoogd doordat de bibliotheek 24 uur per dag is geopend, in tegenstelling tot de vaak meer gesloten traditionele culturele instellingen.

Het TEA verbindt de kade langs de Barranco de Santos aan een hoger gelegen brug aan de andere zijde van het gebouw en voegt zo een voetgangersroute toe aan de infrastructuur van de stad. Deze route is als een gedeeltelijk overdekte uitsparing door het gebouw heen ontworpen en komt samen in een driehoekige patio, boven op het gebouw, waardoor je de ervaring hebt binnen in het gebouw te zijn. De transparante gevels vervagen de grens tussen exterieur en interieur, waardoor dit gevoel nog versterkt wordt.

Niet alleen programmatisch gezien wordt het gebouw een plaats om te verblijven, maar ook in de wijze waarop het gebouw aansluit op de openbare ruimte maakt het gebouw bruikbaar en maakt interactie mogelijk tussen bezoekers en toevallige voorbijgangers. Het TEA vormt zo een mooie aanvulling op het stedelijke en culturele leven van Tenerife en een inspirerend voorbeeld voor toekomstig te bouwen culturele instellingen.

Ken jij nog een vernieuwend voorbeeld van een museum of podium? Laat het ons weten!

Nieuwsgierig?

Wanted: Grand Projects

Where have the mavericks gone with their creative ideas? Amsterdam has become too much of a bureaucrat, favoring infrastructure and business. But a Noord-Zuidlijn or Zuidas won’t place us among the top European cities. What Amsterdam needs, is to feel the creativity of arts and leisure running through it veins again. We need grand projects, a next Eiffel Tower or Woodstock, which can revitalize the city with acupunctural intensity. Because the only way to stand out in 2020, is to have bold and inspiring ideas in 2010. Let’s dream up ten breakthrough projects that will push the city to the limits of its imagination, but are interesting enough to at least seriously consider. Here’s two.

Zeppelinning Waterland – the ultimate Dutch polder experience

God created the world, but the Dutch made Holland. As land creators, we enjoy a global guru reputation. But how come all tourists visit the Rijksmuseum, ooh-ing and aah-ing the stunning Dutch landscapes by Vermeer and contemporaries, but never go see them in real? Let’s make the Museumplein the place to hop on for a two-hour Zeppelin-tour of Waterland, a stone’s throw north of Amsterdam. From above, the watery structure of these polders is breathtaking. A local lunch (Beemstercheese and buttermilk!) completes the ultimate Dutch polder experience. Dykes, ditches, windmills, farming communities frozen in time and incredible flattness – all the heritage is already there. We just need some grand thinking to make our Dutch polders the next Swiss Alps (which are melting, anyway).

The People’s Park

The People’s Park – bottom-up creativity that changes the city

In the digital age more people than ever are sharing and collaborating creative ideas. Let’s use some of this new mentality make Amsterdam less a top-down planning machine, and more a place to participate. Our creativity and can-do mentality can be the ingredients for a new public space called The People’s Park. Everyone can buy one or more pixels (5×5 m² plots) and lend them to whichever friend, artist or institution need it for their temporary projects. Just read the proposals online and vote with your pixels. If enough agree, the summer could bring us an urban garden and artBBQfestival and the winter a wooden sauna village. The People’s Park is Lowlands meets Westerpark, with the grid as ultimate democratizer. Amsterdam, are you ready for this?

Illustrations: Jacques Abelman

Anish Kapoor is een baanbrekende kunstenaar die overwegend zeer grootschalige kunstwerken met een hoog spiritueel gehalte maakt. Zijn meest bekende kunstwerk is misschien wel Cloud Gate of, zoals het in de volksmond wordt genoemd, The Bean. Deze immense, glimmende ‘wolk’ van roestvrij staal lijkt neer te zijn gedaald in het Millenium Park en is in korte tijd een icoon geworden dat de iconische skyline van Chicago weerspiegelt. Het is een kunstwerk met een hoge aaibaarheidsfactor dat dagelijks door de duizenden bezoekers wordt aangeraakt, met als gevolg dat het ook dagelijks wordt schoongemaakt. Een van de meest verrassende feiten is dat dit kunstwerk $ 23 miljoen heeft gekost! Maar dan heb je ook wat.

De kunstwerken van Anish Kapoor hebben een bijna magisch effect op hun omgeving en op de toeschouwers, of het nu de Sky Mirror is, midden in Rockefeller Center in New York, of Dismemberment 1 in het open landschap van Kaipara Bay, Nieuw Zeeland. Hier komen omgeving, schaal, kunst, intimiteit en spiritualiteit op een onnavolgbare manier bij elkaar.

Sky Mirror, New York

The Farm, Kaipara Bay, Nieuw Zeeland